|
ორნი კაცნი მოდიოდეს სადაურნი სადმე გზასა, უკანამან წინა ნახა ჩავარდნილი შიგან ჭასა, და ზედ მიადგა, ჩაყიოდა, ტირს, იზახის ვაგლახ-ვასა.
იყავ მანდა, მომიცდიდე, წავალ თოკთა მოსახმელად, მწადსო, თუ-მცა ამოგზიდე"; მას ქვეშეთსა გაეცინა, გაუკვირდა მეტად კიდე, და შემოჰყივლა: "არ გელოდე, სად გაგექცე, სად წავიდე?" |


