|
მღიმარე თვალი, კეთილი სახე... მე ბავშვობისას ის ერთხელ ვნახე. ტაშისკრის კართან გვენთო კოცონი, ტაშმა აგვიწვა ხელისგულები, სიცოცხლის ბაგით დასაკოცნელი მაღლა ვისროლეთ თაიგულები.
მთებზე საღამო იწვა ბნელ-მუქად, იმ დღეს ესტუმრა ბანაკს სტუმარი, ნორჩ ტყეში ჩადგა დიდი ბერმუხა.
მთებზე არბოდა სიო ველისა. ღაწვალეწილმა დავკიდე ყელზე მას ყელსახვევი პიონერისა.
კოცონის შუქზე აცეკვდნენ ხენი; მერე მუხლებზე დამისვა ძიამ და მხარზე ნაზად დამადო ხელი.
ბავშვად გადიქცა კაცი ამხელა და მშობლიური ღიმილით სავსემ კიდეც გვაცეკვა, კიდეც გვამღერა.
სწავლის არსენებს, შრომის არსენებს, დაიზარდეთო, მშობელი ხალხის და ქვეყნის ტრფობა ნურც მოგასვენებთ
გვქონდა სიმღერა, ცეკვა თუ ლახტი, მე მას სიზმარშიც კალთაში ვეჯექ და თან არსენას ბიჭებსაც ვახლდი.
დამტყვევებელი ჩვენი გულების, მაგრამ... სად ვნახო სამარე მისი, - მივიდე, მოვრთო თაიგულებით... კეთილი გული, კეთილი სახე... მე ბავშვობისას სულ ერთხელ ვნახე. |


