|
მე ვნაღვლობ შენზე, ჩემო სოფელო. ჩემს თვალებს, ცისფერი ეკრანის მთრთოლვარე ნათებით გადაღლილებს, ენატრებათ შენი მშვიდი სიმწვანე; ჩემს ფილტვებს, მანქანების გამონაბოლქვებითა და სიგარეტის კვამლით გარუჯულებს, ენატრებათ შენი კამკამა ჰაერი; ჩემს ყურის აპკებს, მუხრუჭების ღრჭიალისა და ტამტამების რიტმებისგან ჩაზნექილებს, ენატრებათ შენი მყუდრო სიჩუმე;
ვნაღვლობ მწვანე ვენახში მოქანავე, უკბილო საფრთხობელაზე, ვნაღვლობ ენატანია ნაკადულებზე, ბალახში მომღერალ უდარდელ ჭრიჭინობელებზე, შენს კედელბერაზე, შენს ტარიგრეხიაზე, და მზით მოოქროვილ იმ ბილიკებზე, რომლებზედაც ისე უდარდელად დანავარდობდა ჩემი წერწეტა ჩრდილი... |


