კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 13:50

 

1

 

პატიოსანი სოვდაგარი, ჰყვებიან არაკს,

უპატიოსნოს, თურმე, ერთხელ მიადგა ქალაქს;

დასცა ბანაკი, მაგრამ ტყუის, ალბათ, არაკი,

უპატიოსნო ვის უნახავს მთელი ქალაქი!


ქალაქს ხალხმრავალს, მშვენიერ და დიდებულ ქალაქს

ზოგჯერ უღირსი მოქალაქის სიგლახე ბღალავს;

ამგვარად ხდება ჩვენს არაკშიც, მკითხველო ჩემო,

ამას ვნახავთ და დავრწმუნდებით ამაში ქვემოთ;


ჯერ კი სჯობს... მივყვეთ არაკს, როგორც გაკვალულ შარას:

პატიოსანი სოვდაგარი მიადგა ქალაქს;

შეჰღამებოდა, მოშივნოდა დაღლილ ქარავანს,

შიგ არ შესულა, მიაყენა ხალხი გალავანს.


დასცა ბანაკი, შეაფარა კარვები ჭალაკს,

ახრამუნებდნენ აქლემები თივას და ჩალას,

ხოლო შიოდა სოვდაგარს და მის ხალხს შიოდა,

თვით სოვდაგარი თავის შიმშილს არა ჩიოდა.


მაგრამ წინამძღვრის რაკი მრევლზე წესია ზრუნვა,

სურსათისათვის ქოხს მახლობელს ეწვია უმალ;

გამოიხედა დედაბერმა თავის ქოხიდან

და თითო დრაჰმად ოცი კვერცხი უცნობს მოჰყიდა.


- ხომ მოხარშული არის კვერცხი? - დედაბერს ჰკითხა.

- კი, შვილო ჩემო! - მოკლე იყო დედაბრის სიტყვა.

ხომ კარგად არის მოხარშული? - ხელახლა ჰკითხა.

კი, შვილო ჩემო! - მაგრამ უცხო შემკრთალი იდგა.


ჭრელი ხურჯინი გადაჰკიდა მუშტარმა კიბეს,

იდგა შემკრთალი და ამაოდ იჩხრეკდა ჯიბეს -

ქისა ბანაკში დარჩენოდა. მოხუცმა ჭრაქი

ზედ მიანათა და ატლასი შენიშნა რაკი,


მდიდარს მდიდრული რა შენიშნა ტანზე ზიზია,

უთხრა საჩქაროდ: - წაიღეო, შვილო, ნისიად... -

უცხოს ეგონა, მოხუცს გულში სიკეთე ენთო,

ხოლო მოხუცი კაცს კი არა, ტანსაცმელს ენდო.


უცხოს ეგონა, მიმიღოო თუმცა ღარიბად,

მაინც მენდოო, და ეს ღირდა გასახარებლად.

სულში - ტოროლით და გულში - მერცხლით,

სიკეთის რწმენით და ხურჯინში იმ ოცი კვერცხით -


იყო ვახშმობა და კარგა ხნის დაღამებული -

შინ ბრუნდებოდა სოვდაგარი გახარებული.

იმ ღამეს კაცურ სიკეთისა იწამა ბევრი,

იმ ღამეს კვერცხით დააპურა თავისი მრევლი.


ხოლო დილისკენ ცაზე ღრუბლის გამოჩნდა ჯარი,

დაჰბერა ქარმა, ქარაშოტი ამოტყდა ჩქარი,

უცბად, გრიგალმა გადუარა სოვდაგრის ბანაკს,

მიჰფინ-მოჰფინა კარვები და ეძგერა ქალაქს.


სადაც არა სჯობს, გაცლა სჯობსო, აჩქარდა მაშინ

სოვდაგარი და წინ გაუძღვა ქარავანს ქარში;

შებრუნდა სწრაფად, სახიფათოს უგანა ალაგს,

სულ სხვა ქვეყანას მიაშურა და სულ სხვა ქალაქს;

ვეღარ მოასწრო უნებლიეთ დედაბრის ნახვა

და დედაბრის ვალი უჩინმაჩინ ქვეყნებში გაჰყვა.

 

* * * * * * *

 

მიირხეოდა ქარავანი სამხრეთის მზეში,

მიირწეოდნენ აქლემები უდაბნოს მტვერში;

მიჰქონდათ სტავრა, აბრეშუმი, ფირუზი, ლალი,

სპარსული ხალი, ხვარაზმული შალი და რვალი.


სურნელოვანი დამასკური ყალივნით პირში

ჯდა ორ კუზშუა სოვდაგარი ტახტრევნის ჩრდილში.

პატიოსანი, როგორც ითქვა, ეს კაცი გახლდათ,

მაგრამ ამასთან არც ვერცხლი და არც ოქრო აკლდა.


და გაუშტერდა გულჩაწყვეტილს ანაზდად თვალი -

ცხრა დღის სავალზე გაახსენდა დედაბრის ვალი,

დედაბრის ვალი - არა ოქრო მრავალჯერ ასი,

სულ ოცი დრაჰმა - ოცი კვერცხის საბრალო ფასი.


და შემოიკრა უცბად შუბლში სიმწრისგან ხელი,

- სდექო! - ბრძანა და დასცეს უმალ ბანაკი ჭრელი.

უხმო კარავში შეგირდებს და მსახურებს თვისას,

უთხრა: - ძმანო და შვილნო ჩემნო, რაც მოხდა, მტრისას!


მოგეხსენებათ, რომ ღირსებით არცთუ ძირსა ვართ,

არ გვივლია და გვივაჭრნია ქვეყნად პირშავად!

ხოლო ამჯერად საქმე გვიყო გრიგალმა ავი:

უცხო ქალაქში, უცხო ქვეყნად მოგვეჭრა თავი.


ღმერთმა ხომ იცის, ამ ცოდვაში არ მიდევს ბრალი,

მაგრამ თქვენც ხედავთ, რომ დამედო დედაბრის ვალი.

ახლა ან უნდა ცოდო-ბრალი ბებრისა ვზიდო,

ან სხვა გავგზავნო, ან დავბრუნდე ბებერთან თვითონ.


აქ მოდი, ბიჭო! - კარვის გამშლელს უბრძანა თვისას, -

ზანდუკი გახსენ, შევარჩიოთ ბებრისთვის ქისა! -

და ხალხს მიმართა: - ვალს მივართმევ დედაბერს როსმე,

დაგვიანებით, მაგრამ თქვენ ხართ სიკეთის მოწმე.


სინდისს ვფიცავარ, ვასარგებლო განგების ძალით,

ფულად ვაქციოთ ოცი დრაჰმა - დედაბრის ვალი.

არ დაეკარგვის ოცი დრაჰმა დედაბერს არსად,

ოცი - სამოცად და სამოცი - ექცევა ასად.


სიკეთე გვიყო, გაიხაროს კეთილმა გულმა,

ჩვენც დიდ საქმეში დე იბრუნოს პაწია ფულმაც! -

თქვა ეს და ყმაწვილს, ეგ არაო, ნიშანი მისცა,

ჰო, ისა სჯობსო, ჩამოართვა ტურფა რამ ქისა


და როგორც სოფლად კვერცხისმდებელ ჯიშიან დედალს

ჩელტს მოუწნავენ, საბუდარში კვერცხია, ხედავს -

პირველი კვერცხი, რათა იმ კვერცხს სხვა კვერცხი მოჰყვეს,

რათა მოკრუხდეს და წიწილი ქვრივსა და ოხერს


გადმოუჩეკოს და ქონება უქციოს ასად,

ასევე ჩვენმა სოვდაგარმაც იმ კვერცხის მსგავსად

თვისი ქისიდან ოცი დრაჰმა, როგორც რამ ჯადო,

ამოიღო და იმ დედაბრის ქისაში ჩადო.

 

2

 

ამრიგად გაჩნდა ქვეყანაზე დედაბრის ქისა

და იმ ოც დრაჰმას, ალბათ, თვალი დაადგა ღვთისა,

რომ ჯერ ორმოცად, მერე მალე იქცა სამოცად,

ფერი იცვალა ნუგბარ ხილად, ტანისამოსად,


ორი წლის თავზე - სამკაულად იქცა ლამაზად,

სამი წლის თავზე - ისევ დრაჰმად, ოღონდ სამასად.

მიირხეოდა ქარავანი სამხრეთის მზეში,

მიირწეოდნენ აქლემები უდაბნოს მტვერში.


ჯდა ორ კუზშუა დამასკური ყალივნით პირში

პატიოსანი სოვდაგარი ტახტრევნის ჩრდილში;

გაიხსენებდა კეთილ მოხუცს მოწყენით ხშირად -

უკვე ათასი დრაჰმა ედო დედაბრის წილად;


ამოიღებდა დამძიმებულ ხატულა ქისას,

იცოდა ვარსკვლავთ მიმოქცევა, მთვარის და მზისა,

გამოითვლიდა წლებს და გულში იტყოდა სევდით:

"იქნებ ცოცხალიც აღარა ხარ, საბრალო დედი!"


იტყოდა: „მაინც რაოდენი ჩავლილა წყალი -

ვერა და ვერა, ვერ მოგართვი სარგებლით ვალი!“

მიირხეოდა ქარავანი სამხრეთის მზეში,

მიირწეოდნენ აქლემები უდაბნოს მტვერში;


ახლა ხომალდი დასავლისკენ მიჰქროდა მალი,

მიჰქროდა სტავრა, აბრეშუმი, ლალი და რვალი.

ბაღდადს და ქაბულს, რომს და სტამბულს, პარიზს და პიზას -

ცოტ-ცოტა ყველგან შეემატა დედაბრის ქისას.


და ჰა, რა ხდება, ეს რა ხდება ოცი ცლის თავზე?!

უახლოვდება ნაცნობ ქალაქს სტამბულის გზაზე:

ოცი წლის თავზე ისევ ისე ბრწყინავს ქალაქი,

აჰა, ჭალაკი, სადაც დასცა წინათ ბანაკი:


აჰა, ის ქოხიც ოც წელიწადს ცხადად თუ ძილში

თვალწინ რომ ედგა მიყუჟული გალავნის ჩრდილში...

არ დაელოდა სოვდაგარი კარვების გაშლას,

არ დავიწყნია ჭრელი ქისა ამჯერად ვაჟკაცს;


მიუახლოვდა გულისძგერით ქოხმახის სარკმელს,

მიუკაკუნა კარს და ძებნა დაუწყო სათქმელს;

გაიჭრიალა ქოხში ტახტმა, გაისმა ხველა:

- მანდ რომელი ხარ? - ქოხის კარი გაიღო ნელა;


გამოიხედა დედაბერმა თავის ქოხიდან,

ოცი წლის წინათ ვინც ნისიად კვერცხი მოჰყიდა;

და უთხრა მოხუცს სოვდაგარმა: - სალამი, დედი!

შენი არ ვიცი, მე ნამდვილად მქონია ბედი!


აბა, თუ მიცნობ? გახარება შენი მწადია,

ამ წუთს ველოდი, მთელი ოცი წელიწადია.

მე ის გახლავარ, ვისაც შენი სწყუროდა ნახვა

და ოცი დრაჰმა შენი მაინც ნისია გაჰყვა.


მაგრამ გარწმუნებ, შენზე ფიქრი არ მასვენებდა,

ეს ჭრელი ქისა ყველგან შენს თავს გამახსენებდა.

სად არ ვიყავი: ბაღდადს, სტამბულს, რომსა თუ პიზას,

ცოტ-ცოტა ყველგან მივუმატე შენს კუთვნილ ქისას,


და ჰა, გიჩრდილო, შენთვის დაფნის შტო მიმტვრევია -

ათას ხუთასი, ოცის ნაცვლად, მომირთმევია... -

და სოვდაგარმა გულზე ხელი მიიდო მკვირცხლად

და მდაბლად თავი დაუხარა მადლობის ნიშნად;


მაგრამ დედაბერს ფერი ედო სახეზე მგლისა:

- ახ, შენ ისა ხარ? ის ბრძანდები? შენა ხარ ისა,

პატივი გეცი, გაგიმართე რომელსაც ხელი,

ოცი წელია, პირშერცხვენილს რომელსაც გელი?!


ახლა კიდევაც თავი მოგაქვს ხელგაშლილ კაცად:

ათას ხუთასი მოგართვიო იმ ოცის ნაცვლად!

ისიც ქვეყანამ, იცის ყადიმ და იცის ხალხმა,

ოცი ათასი სუფთად გმართებს ქვრივ-ოხრის დრაჰმა! -


- რაო რამდენი? - ჩვენს სოვდაგარს გაუშრა სიტყვა, -

გამიმეორე, თუ ღმერთი გწამს, ხელახლა მითხარ! -

- ოცი ათასი დრაჰმა მმართებს? - ხელახლა ჰკითხა, -

ეგ რანაირად? ამიხსენ და გარკვევით მითხარ! -


- ყადი აგვიხსნის! სამართალი ყადისთან ვნახოთ! -

თქვა დედაბერმა, ფლოსტებს წასწვდა, შიგ ფეხი წაჰყო,

შებრუნდა ცქაფად, გაოგნებულს ზურგი აქცია

და მოსამართლის სასახლისკენ ცეკვით გასწია.

 

3

 

უბრძანა აშლა სოვდაგარმა საჩქაროდ ბანაკს -

არ გაარიდა ქარავანი შარიან ქალაქს;

გალავანშიგნით შეიყვანა, პირიქით, ხალხი,

დააბინავა ქარვასლებში დიდი თუ ბალღი;


სავაჭროებში გამოფინა დიბა თუ სტავრა

და, ის-ის იყო, დააპირა ყადისთან გავლა,

რომ, ნაწყენსა და გაოგნებულს უცხო დარდისგან,

კაცი ეწვია მოგზავნილი თვითონ ყადისგან.


არა, სოვდაგარს ჩვენსას შიში არ ჰქონდა ყადის,

ოცი ათასი, არც ორმოცის არ ჰქონდა დარდი;

სწამდა კეთილი და სიკეთე მშვენებით სრული,

ადამიანურ სიგლახეზე სტკიოდა გული,


ეახლა ყადის, ყადი იჯდა ნოხზე ყადივით;

უთხრა: - გვსმენია თქვენი ნიჭის, თქვენი გონების,

თქვენი ღირსების და ურიცხვი თქვენი ქონების;

მაგრამ აქ მაინც მოგვიხდება გარჩევა საქმის -

ოცი ათასის რომელიღაც წყეული დრაჰმის. -


ყადი მდივანბეგს მიუბრუნდა: - უხმე დედაბერს,

გაგვარკვევს თვითონ, მომჩივანი გვეტყვის ყველაფერს. -

შემოფლატუნდა დედაბერი დარბაზში წამსვე

და მომჩივანი მოპასუხის პირისპირ დასვეს.


- "მაშ, ასე! - ყადიმ მიმოავლო თვალები სარკმელს, -

შევფიცოთ ზეცას და შევუდგეთ სამართლის საქმეს! -

ალაჰისადმი ჩამოთავდა ფიცი და მტკიცი

და ბრძანა ყადიმ: - რამდენადაც საქმისა ვიცით,


ზოგადად ვიტყვი, არ ჩამოვთვლი წვრილმანებს წვრილად,

მომჩივანისგან მოპასუხეს ოცი წლის წინათ

ოცი ათასი აურია როგორღაც ვალი,

მერმე წასულა, დაკარგულა მსესხებლის კვალი,


ოცი წლის შემდეგ... - ყადიმ წარბი შეჰყარა მკაცრად, -

ასე არ არის? ათას ხუთასს სთავაზობს ნაცვლად.

- აჰ, აგრე არა!.. შეიშმუშნა ფეხმორთხმით მჯდარი

დედაბერი და უხერხულად აწურა მხარი.


- მთლად აგრე არა! - მდივანბეგმაც ჩაურთო სიტყვა.

- აბა, მაშ, როგორ?! - ყადიმ ყურში რაღაცა ჰკითხა.

ახლა თვით ყადის მდივანბეგმა დაადო ტუჩი

ყურისძირზე და ჩუმად რაღაც გაანდო ყურში.


ბატონი ყადი გულმოსული რატომღაც ჩანდა -

ჩაიბურტყუნა და მდივანბეგს თვალებით ჭამდა.

და ბრძანა მკვახედ: - როგორც სხვაგან, ისე ჩვენშიაც,

ჯერ მომჩივანმა საჩივარი აღძრას, წესია,


და შემდეგ, როცა მოპასუხე საქმეს განმარტავს,

დიდ არს ალაჰი, გვიკარნახებს თავის სამართალს. -

მაშინ კაპასად ჩაახველა ფეხმორთხმით მჯდარმა

დედაბერმა და გაისწორა თავსაფრის ნარმა;


სოვდაგარს - ეჰო! - ოხვრის ერთი წყეპლა აკმარა

და სხაპასხუპით თავის საქმეს მოჰყვა ამგვარად:

- ერთი უბირი ქალი ვარ და ჩემს ღარიბ სიტყვას

არ გავაგრძელებ, მდივანბეგო, თქვენთვისაც მითქვამს,


რომ ამ ვაჟბატონს, რომელიცა თავს აღად სახავს,

თუ რამ ასესხე, ოც წელიწადს კაცი ვერ ნახავს.

ოცი წლის წინათ ოცი კვერცხი ნისიად ვენდე -

წავიდა, ურცხვად თან წაიღო დედაბრის ვალი,

ოცი წელია, გამიწყალდა ლოდინით თვალი.


ახლა არ მითხრათ, ოცი კვერცხი ოც დრაჰმად ღირსო,

ეგ კი არა და, მგონი ოცად გაყიდვაც ჭირსო!

მე რომ ამეღო. (არ გავცემდი ნისიად თუკი),

და იმ ოც კვერცხზე იმ წელიწადს დამესვა კრუხი,


ოცივ წიწილას, რა თქმა უნდა, გაზრდას ვაცლიდი,

თხუთმეტს თუ არა, კვერცხისმდებელს ათს ხომ გავზრდიდი?!

შემდეგ წელიწადს ოც-ოც კვერცხზე იმ ათს დავსვამდი,

შევიმატებდი კვერცხისმდებელს რიცხვით ასამდი,


მესამე წლიდან ამაზე მეტს არ ვინდომებდი,

ასს გავყიდიდი, ათს საჯიშედ დავიტოვებდი;

მეოთხე წელსაც არც შამფურს და არც მწვადს დავწვავდი:

ასს გავყიდიდი, ათს კვლავ ოც-ოც კვერცხზე დავსვამდი;


ასე, ამრიგად, ანგარიში ვინც იცის, ხედავს,

ოც წელიწადში ათას ცხრაასს გავზრდიდი დედალს:

აქ არ იფიქროთ, არ მესმოდეს ბაჟის და ხარჯის:

მამასახლისის, მდივანბეგის, ყადის და ჩარჩის!


ცხრაასი ჭირსაც წაუგია - ჩავთვალოთ ხარჯად!

ერთი ათასი დედალი ხომ მოგებად დარჩა!

ხოლო თუ ათასს დედლის ფასად - ოც დრაჰმა ფულად -

გადავამრავლებთ, ოცი ათასს მივიღებთ სრულად;


ასე რომ, თქვენი სოვდაგარი ოც ათასს მართმევს -

ოცი ათასი, ზუსტად ოცი, ბებრისა მართებს.

სულთანთან წავალ, არ დავთმობ და არ გავჩერდები! -

არამც და არამც ოცზე ნაკლებს არ დავჯერდები! -


აქ დედაბერმა კოხტად თავი დაუკრა ყადის,

გაჩუმდა უცბად და წერტილი დაუსვა ქადილს;

ყადიმ მდივანბეგს გადახედა - თვალებით ითქვა -

აშკარა იყო, მოეწონათ დედაბრის სიტყვა;


სიამოვნებით გააბოლა ყადიმ თუთუნი,

ისევ ატეხა ჩურჩული და ყალბი პუტუნი;

ერთიმეორეს ყურისძირში დაადეს ტუჩი,

ერთიმეორეს ისევ რაღაც გაანდეს ყურში...


თვალი შეავლო სოვდაგარმა ამ მზაკვრებს ნამდვილს:

ტურა მდივანბეგს, სინდისისგან გარეცხილ ყადის,

და მიხვდა უმალ, სამართალი მზაკვრების ხელში

ჩავარდნილიყო; ჩაჰყო თავის ქისაში პეშვი,


ოცი ათასი გადათვალა უსიტყვოდ დრაჰმა,

ჩაფიქრდა, როგორ: ხელუკუღმა სჯობდა თუ წაღმა

ზედ მიეყარა გლახებისთვის ცხვირ-პირში ფული

რომ, სწორედ ამ დროს კარში ფრთხილად შემოჰყო ყური


მსახურმა ბიჭმა, გამოხედვა ყადის აცადა

და "ბარათიო... სოვდაგრისთვის" ... გამოაცხადა.

„აღას მიართვი!“ - ყადიმ მსახურს უბრძანა ტკბილად,

თან - "ვისგან არის?" - სხვათაშორის იკითხა ფრთხილად.


ოცი ათასი დრაჰმა გვერდით მოიწყო წყნარად

სოვდაგარმა და ჩააცქერდა საჩქაროდ ბარათს.

„ამის დამწერი მდივანბეგის ცოლებთან გახლდათ,

დღეს, ყური მოჰკრა, ოცი ათასს დაჰკარგავ ნაღდად.


სინდის-ნამუსი ჩვენს ქალაქში ნაკლებად გადის.

ჯობნას გიპირებს დედაბერი - ქრთამს აძლევს ყადის.

მაგრამ მე აქ ვარ, თუ დაგჭირდე, სიმართლის ყმა ვარ,

ყადის ფანჯრის წინ მოედანზე სახედრით ვდგავარ.


მემაწვნე ბიჭი გწერს ამ წერილს, გაფრთხილდი, აღავ,

ქვემოთ ლექსია, - ჩააკვირდი, სარგებელს ნახავ!.."

საკუთრივ წერილს კითხულობდა როგორღაც კუშტად,

ლექსზე კი სახე გაუბრწყინდა სოვდაგარს უცბად,


თავი აიღო, გაეცინა უმალ გიჟივით

და უთხრა ყადის: - გიხდი სრულად, რასაც მიჩივით!

ოღონდ ვაცხადებ, რომ სხვაობა ძალზე დიდია

ორ პასუხს შუა, და პასუხზე ბევრი ჰკიდია:


ახსოვს თუ არა ჩემს მომჩივანს, ყიდვისას, იმ დღეს,

"ხომ მოხარშული არის-მეთქი?" - კვერცხზე რომ ვკითხე? -

ყადის, მდივანბეგს, თვითონ ბებერს ყელს სჭრიდა ხანჯლით

და მაინც ვერც ერთს ვერ გაეგო შეკითხვის აზრი.


- მერე და, განა მოხარშული არ იყო კვერცხი?!

ეს კაცი შემშლის! - წაეკიდა დედაბერს ცეცხლი.

- მაგას ვინ ამბობს? მაგრამ მაინც, თუ გახსოვს, იმ დღეს,

"ხომ კარგად ხარშე კვერცხი-მეთქი?" - ესეცა გკითხე!


- მტყუანს და მართალს უფლის თვალი უტყუვრად არჩევს!

ალაჰ, მოწმე ხარ, მთელი ერთი საათი ვხარშე! -

- მაშ, მოხარშული იყო კვერცხი? - ხელახლა ჰკითხა.

- ეს კაცი შემშლის! - თქვა ბებერმა, - რამდენჯერ გითხრა?!


ფეხზე წამოდგა სოვდაგარი საჩქაროდ მაშინ

და თქვა სიცილით: - უფლის ხელით ამას გვწერს ბავშვი... -

მემაწვნე ბიჭის მოწერილი წიგნი გაშალა

და არამზადებს ლექსთან ერთად ჭკუაც ასცავლა:


"არ გაიწვრთნება არწივი არამც და არამც მერცხლიდან!

ხრმალი არ გაიჭედება არამც და არამც ვერცხლიდან!

ვერც კრუხი წიწილს გამოჩეკს, ძმაო,

მოხარშულ კვერცხიდან!"


ეს თქვა და (უმალ მოიწყინა დედაბრის ხალხმა)

ოცი ათასი ჩააბრუნა ქისაში დრაჰმა;

დედაბრის ქისას, არა ვერცხლი მრავალჯერ ასი,

სულ ოცი დრაჰმა, - ოცი კვერცხის მოაკლო ფასი;


ის ოცი დრაჰმა წინ დაუწყო მზაკვრების ბანდას;

სარკმელთან მიდგა - მოედანზე მემაწვნე ჩანდა;

- ეი, ჭაბუკო, აქეთ მოდექ! - გაჰძახა ყმაწვილს,

თვალი შეავლო მემაწვნემდე სიფრთხილით მანძილს


და გაიქნია სოვდაგარმა სარკმელში ხელი

და ბიჭისაკენ რაღაც მძიმედ გაფრინდა ჭრელი;

შეკრთა ბიჭი და უნებლიედ მკლავი გაშალა,

ნასროლს მიწაზე დანარცხება აღარ აცალა,


სტაცა ხელი და მუჭში სხივმა ინათა მზისამ -

ყაყაჩოსავით ხელში შერჩა დედაბრის ქისა.

- ეგ არ გეწყინოს! - უთხრა ყმაწვილს, - მიიღე ძმურად!

სიკეთეს კაცურს ვერ ვიყიდით ვერაფერ ფულად!


და საზღაური სიკეთისა, მე გეტყვი მართალს,

სხვა არც არსებობს - თვითონ დიდი სიკეთის გარდა!

ღმერთს შენთვის ჭკუა მოუცია - კარგია მეტად,

მაგრამ სინდისიც მოუცია, ჭკუასთან ერთად!


გასწი, იზარდე, შვილო ჩემო, იარე ასე,

სინდის-ნამუსის, სიმამაცის, სიკეთის გზაზე! -

თქვა და შებრუნდა, სამი კაცი უმძრახად დახვდა,

კარს მიაშურა და სამივე დატოვა სახტად.

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen