კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ხუთშაბათი, 19 ნოემბერი 2026 04:43

 

იოსებ გრიშაშვილს

 

ლექსიც მინდა და ტირილიც მინდა,

ვერც ვწერ, ვერც ვტირი, ნეტავ, რა მიშლის.

აბო ტიროდა გუშინ და წვიმდა,

კვლავ სველდებოდა დღეს აბოს ნიში.


რაზე ტიროდა ნეტავი აბო,

თურმე ნიკალაც შეშფოთდა ძილში.

ცრემლი რაა თუ გულებს არ ალბობს,

გულში ყველა დარდს თუ არ წაგიშლის.


დღეს კი ცრემლები დარდს ვერ გვიქარვებს,

ჩვენს მწუხარებას არა აქვს ბოლო.

ახლა გაბარებთ ამ ცივ სამარეს

და გვსურს გულებიც თან ჩაგაყოლოთ.


ბედი კაცს ხშირად არაფერს ჰკითხავს,

დღეს სულ სხვაგვარად რეკენ ზარები,

დიად მუზათა სამეფოს მიხვალ,

უკვდავებისკენ მიეჩქარები.


შენი იქ მისვლა იქნებ ტკბილია,

ვით უთქმელ ლექსზე ფიქრი და დარდი,

ვისთან ოცნებით ბევრჯერ გივლია,

შეგეგებება აკაკის ლანდი.


ხარფუხში, სადაც დიდი ქვებია,

სავსე ყანწი და ბეჩარა გელის.

დღეს შენ პირველად გაგიწყრებიან

ძველი თბილისი და ძმები ძველი.


ეს წუთი, დარდით და ბოღმით სავსე,

ჟრუანტელივით ძარღვებში მივლის.

შენ კი არ მოკვდი, მე ვფიქრობ ასე, -

გულის ძარღვები შეაჭრეს თბილისს.


დედა თბილისი და გრიშაშვილი,

მზისკენ წასული ორი ნერგია.

ორივე ერთად ტოტებგაშლილი,

თვით ფესვებითაც ერთად შეზრდიან.


მაშ, ერთი გული ვინ გაყოს ორად,

შენ და თბილისი ვინ დაგაცილოთ.

მისი მიწის და ზეცის სახსოვრად,

რჩები თბილისის სულის ნაწილო.


მაშ, რატომა ვარ დღეს დარდით სავსე,

ან ჟრუანტელი ძარღვში რად მივლის,

დაე, ნურავინ ნუ იტყვის ასე,

რომ გულის ძარღვი შეაჭრეს თბილისს.


ახლა სიკვდილი რა სათქმელია,

კვლავ ძველებურად გვეალერსები

და ოქროს სხივთა გვირგვინს ელიან,

მზესთან აჭრილი შენი ლექსები.

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen