|
ჩემი ღაღუნა, ჩემი ღუღნა, ჩემი ღოღნია, ერთი აქ მომცა, მალოშნინა და მალოღნია. ერთი აქ მომცა საფუნგალა და მაბურგალა, ჩემი გონგალა, მაკონკალა და თავბურძგალა, გამაძღო მისი კისრის სუნით, თმებით, კოცნებით, ეჰ, ორ პარასკევს, ორ პარასკევს მეტს ვიცოცხლებდი. გადუქრებოდა ჩემს სიხარულს ჩრდილის ნასახიც, ჩემთან რომ იყოს, ჩემთან ახლა, ის მამაძაღლი. მაგრამ ცხოვრება ცხოვრებაა ყოვლის მხარულით, თანდათან ვკვდები და ვშორდები ამ სიყვარულით. |


