|
ჩავიდა მთვარე ლმობიერი, ზანტი, კეთილი, და დამავიწყა თვისი მკრთალი პატიოსნება. ქალაქის გარეთ, სად ძონძების მთა დაფლეთილი ამაყობს შავად, მე მიძახის ჩემი ოცნება.
და ვყნოსავ ჰაერს, ყვავილების სუნით დალორწილს, და ის ძონძები მიმზადებენ მე - ღამის თავადს - ყრუ მარტოობის და წყვდიადის საყვარელ ქორწილს.
მწყურია ღამე, ვით ქარვისფერ წმინდანს უდაბნო; ვეტრფი სიჩუმეს - თავის ძახილს ის გაასამებს, რომ აცრემლებულ მუწუკებით გზა დავუდაფნო.
გულში ვიხუტებ ჩვრებს დახეულს, ბინძურს, მატლიანს, ძონძთა ჩვენებას დავეწაფე - ხარბი მწოვარი, ვიცი, მარადი ჩემი სევდა მოსანათლია!
თავის აკვანში ჩამაწვენენ რბილი კლანჭებით; სახრჩობელაზე უტკბესია ჩემი საწოლი, და არასოდეს აწი აღარ დავიტანჯები.
მე მინდა მოვკვდე ამ ძონძებში, რომ სამარეზე ძაღლების ხროვა მგალობელი სძიძგნიდეს ძორებს, რომ ჩემ საფლავში ვიოცნებო დამპალ მთვარეზე. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


