|
დღენი უშენოდ სცვლიან ერთმანეთს, ფიქრი ნისლიან შორეთს მიაპობს, უსმინე, კარგო, გაზაფხულობით ჩემს დანაბარებს ქარი გიამბობს.
ვარდი უშენოდ გაშლას გვიანობს, ახლა ვერაფერს შეცვლის ვედრება, თვალზე ობოლი ცრემლი კიაფობს.
ჟინს ვინ იოკებს შენი მშვენებით, ვინ გახსნა შენი კაბის საკინძე, გკოცნიდა დაღლილს ღამის თენებით.
გული აგივსო ბედნიერებით, მიამბე, კარგო, უმანკო სული ვინ დაგინამა ვნების ცრემლებით.
ქარი საწვიმარ ღრუბლებს მიაპობს, გადაკარგულო თვალთახედვიდან, ლექსებს ჩემსავით ვერვინ გიამბობს. |


