|
გვიანი შემოდგომის ხეთა ფოთოლცვენაში იდგა თეთრი ტირიფი გაშიშვლებულ რტოებით, ვიცხოვრებდი ძვირფასო, შენზე ფიქრის გარეშე, გულს, რომ არ ეშინოდეს ცივი საღამოების.
უღიმღამოდ ანათებს უღიმღამო იმედებს, სული იწვის უშენოდ ყვავილების მაისთან შენ გამწირე ძვირფასო, მე კი ვერ გაგიმეტე.
ვეღარასდროს ვიხილავ საოცნებო მხარეებს ჰკითხე როგორ ვეწამე, ჰკითხე როგორ გელოდი, შენზე ფიქრში ნათენებ ვარდობისთვის ღამეებს.
აუხდენელ ოცნებას ჰგავდა ჩემი ცხოვრება, არასდროს მიძებნია უკვდავების თილისმა, მხოლოდ შენს სიყვარულში მსურდა მარადისობა. |


