|
ჩემი პატარა სოფელი, ჩემი ფიქრი და იარა, აქა-იქ ნასახლარები ზედ ეკალ-ბარდი მხვიარა. აქ დარჩა ჩემი ოცნება, მარტო ბავშვობა კი არა, სხვა დანარჩენი ქარს გაჰყვა იქცა წარსულის ზიარად.
ჩემს ნასახლართან მივდივარ წარსული უკან ბრუნდება თითქოს პატარა ბიჭი ვარ და როცა მზე ჩამავალი მისწვდება მთების საყელოს ჩამესმის დედის ძახილი, - სად ეშმაკებში წახველო,
საღამო არი ბალღ-ბნელო. მაგრამ აქ ძველი ხალისით მესალმებიან აღარა, რას ვიზამ არ ვემდურები, ვერ მიცნეს ბავშვი ჭაღარა, გაგწირავს ვისაც გასწირავ დაავიწყდები აბა რა.
მხრებით ცას შენახიდები, ტყით დაფარულა აღარ ჩანს ყვავილივანი მინდვრები და ჩემი ყრმობის ბილიკიც მთის კალთებს შენაკიდები, წაშლილა ვეღარ ვპოულობ ბზიან გორს უგზოდ მივყვები, ღირსი ვარ ჩემზე ახია ღალატის გამო ვისჯები. |


