|
ქარაფ-ქარაფ, ნისლთან ერთად, უკვალავი გზებითა, ვჭაბუკობდი, მიმოვქროდი, ჩემი ლურჯა ცხენითა.
ჩანჩქერების ქნარითა, შენი სახე ცის კიდესთან ინთებოდა მთვარითა.
მხრებს ლეკური ნაბდითა, ღამის ლანდებს სიყვარულზე ვამღერებდი ქნარითა.
სიჭაბუკე წავიდა, ხელმოცარულ მხედარს ვგავარ ყრმობის დღეთა ზღაპრიდან. |


