|
გაზაფხულობით წეროთა ცაზე გადმოვლა იციან, მე კი შენს მოსვლას მოველი დღენი მოწყენით მიდიან, ნეტა ვის მკლავზე იძინებ პატარძლის ლოგინს გიშლიან.
აღარც ყვავილნი ხარობენ, მაგ თვალთა ტურფა იანი ბეჩავს აღარა მწყალობენ, გულში აშლილან დარდები, ცრემლებად მოსვლას ლამობენ.
დღევ ნუღარ მოხვალ მზიანო. წავიდე გავყვე ნისლებსა, მთებზე რო გადივლიანო ნეტა არ დამიტირება? შენ ჩემო გიშრისთმიანო.
თუ შენ ხმას გავიგონებდი, ვერ დამიჭერდა სამარე, სამზეოს მოვბრუნდებოდი, ოღონდ ნუ გნახავ მტირალსა არ როდეს მოგიკვდებოდი. |


