|
ნისლებს გადმოვყევ, გადმოვედ, მაგ შენი სოფლის მხარესა, შენსამც შარაგზას დავკოცნი შენ ფეხთა ნატერფალებსა.
შავტირი მთების ნიავსა, მტერსაც ნუ ვნახავ, არ მინდა, სატრფოს გულისად მტირალსა.
იქნებ მაქციოს ქორადა, შენ იყო ჩიტი ნიბლია, აღარ გაგიშვებ შორადა.
სხვის მკლავზე დასაწოლოდა, ბრჯღალით შაგტაცებ ნაწნავსა, ძალით დაგისომ ცოლადა. |


