|
ჩემო გიშრისთვალება, ჩემო თეთრო თოლია, ზღვათა უსასრულობამ საით გაგიყოლია?
უსასრულო სიშორეს, სევდა უშენობისა ვერაფრით მოვიშორე.
მაწანწალა ღრუბლები, ხომ არ გინახიათო, - შენზე ვესაუბრები.
ჩურჩულებენ მოწყენით, - "ვეღარაფერს უშველი ცრემლით, ზღვათა ოდენით".
შენს ლოდინში, თოლია, მთებზე უკვე მოთოვა, თმაშიც თეთრი თოვლია. |


