|
თენდებოდა ლუდისფრად, მუჭის სისხოდ ბარდნიდა, დაგვყურებდა უმი ცა, არც თუ ისე მაღლიდან.
არაფერი მივქარეთ, ტანზე ვნება არ მეცვა...
შეგვეფეთა ნაცნობი, თბილისური ხმაურით...
ლუდზე მეტად გინდოდი, მე კი მსურდა სხვა დონე!..
მიწა გულზე იფენდა ფიფქის შემოკრძალებას.
სადღაც ეჩქარებოდა განცდას, ისე უკრავდა...
უნდა წამოსულიყო სიტყვად, რასაც ვუსმენდით...
ხეთა კენწეროებს კი ცა ეფინა გულაღმა...
გამოყრილებს სახლიდან ჰგავდნენ გამომვლელები.
ჩადაღმართდა, რატომღაც, ლუდისფერი დღის სული...
თუმც, ამ შავ-თეთრ "სინემას" მიდი, აბა, გაუგე... |


