|
იქ, სადაც ადრე ღიმი სახლობდა, ახლა გზაწვრილი ნაოჭებია... მერე რა მოხდა, ჩათვლი ახლობლად, თუ სადმე კიდევ გამოჩნდებიან...
ყველა დარდის და შფოთის სათავე. სახეზე კვალის გასამტკიცებლად სხედან, ნაოჭთა ძაფებს ართავენ...
ამბებს აღმასვლის ანდა მარცხების. და იმ გრძნეული კუზიანივით, წლების წყალს ღვრიან დროის საცერში...
და თვალსუკანა ტბების დანახვა. სარკე კი გიცქერს ისე ულმობლად, როგორც მწველი მზე ერთ ღერს ბალახის... |


