|
დგანან და დუმან ბაღდათის მთები, ნისლის ბაღდადი წაუკრავთ თავზე, სიმღერას ამბობს ნიავის ფრთები ცაში გაფრენილ არწივის ხმაზე.
ბარად რომ შეხვდეს სოფლებს, ქალაქებს, საირმის მთების შთამომავალი, ირმების ენით მოლაპარაკე.
მდინარე მაინც განაგრძნობს დენას. აქ იზრდებოდა მაიაკოვსკი, სწავლობდა ბავშვი ტალღების ენას,.
ბრძოლით გართულნი, თუ რად გალობენ; აქედან წაჰყვა, ალბათ, ზვირთები, მის ლექსებში რომ მოჩხრიალობენ.
ღრუბელთა ჯოგებს მთვარე ჰყავს გზირად, და ინდუსტრიის ოქროს მერცხლები ჩამოფრენილან ხანისწყლის პირად.
მიგიპატიჟებს შინ დაძალებით, მოგეგებება დიასახლისი და ქალიშვილის მორცხვი თვალები.
დაგრეხილ რქებით ბაძავენ ირმებს; ჯერ მასპინძელი ქარაგმას გეტყვის, მერე მარნისკენ გაგასეირნებს.
იხილავ ნამდვილ ვაჟკაც-გამრჯელად, პირველად იგი სამშობლოს ლოცავს, მერე ცოლშვილს და თავის მარჯვენას.
და საწნახელში ღვივის ბარაქა, მტევნებში სისხლი ვერ დაეტია, ქვევრებში ჩადგა და ჩაიშაქრა.
და არხევს ქარი ირმების მთისა; ვის არ მოხიბლავს ბაღდათის მთები და შემოდგომა იმერეთისა! |


