|
ცაო, მიყვარხარ, მაღალო, გეტრფი და გემუდარები, სიმაღლით ფიქრსა, მშვენებით სამოთხეს შაედარები.
ჰთრთი, ეშხით გაიწურები, ჰსითბო-სხივოსნობ, არვისთვის მადლსა არ დაიშურები.
ნისლებით მოიბურები და თავდახრილი, მდუმარე პირთავქვე დაიყურები.
სახე გეჭმუხვნის, გერევა, და ზღვად ნაგუბის სევდისა ცრემლის აკვანი გერწევა.
ცრემლი არ ჩამოგვარდება, და თუ მოთმენის კიდესა ნაგუბი გადავარდება.
შავი დაიწყებს ღელვასა, და ამოწვდილი ფრანგული ზავთით პრიალსა, ელვასა!
ცრემლების ჩამოდენასა. ტყვია ჰკლავს, ცრემლზე დაიწყებს ბალახი ამოდენასა!
თვით გიკვირს თავის ნაქმნარი, ისევ ჰთრთი, ელავ, ლამაზი მოგიფენია ყაჯარი, და შენ შემოგცქერს ისევა გაღიმებული მთა-ბარი!
გაშტერებული გსინჯაო, რო ჰჯავრობ, რაღა გატირებს, ჰაი, შე ქალა-ბიჭაო! |


