|
წყეული იყოს წუთისოფელი, ძნელი ყოფილა შავი დროს ზარი, როგორ არ მოჰკვდე, პოეტის გულო, და არ აძგერდეს ეგ შენი ქნარი?
დაბნელდეს ჩვენი სამშობლოს მყარი! როდემდის უნდა სენაკს ვუყურო, ვიმგლოვიარო მე ხვედრი მწარე!
გაწირული აქვს თავისი მხარე? ფეხში ბორკილით წყეულმა ძალამ გამომისტუმრა სამშობლოს გარე!
გადათხეფილებს მართალთ სისხლითა, ვიდრე სიმართლე მხრებს არ შეისხამს, არ აიჭრება ხალხი ძილითა, და მიბნედილი ქართველის სისხლი დენას არ იწყებს ძველი მილითა.
მითხრას: "რატომ არ გახვალ გარეო? ქართვლის შვილებმა აქა და აქა გადავიხადეთ ომი ცხარეო, ბევრი დაეცა ურჯულოს ხელით... გავიმარჯვეთ კი... გაიხარეო!"
შორით შემესმას ლაშქრის დგრიალი, ჩამოდიოდეს ქართველთ მხედრობა, აბჯარს გაჰქონდეს ელვა, კრიალი... და წითელ დროშას ივერიისას მეტეხზედ ძრავდეს ნელი ნიავი. |


