|
აწმყოზედ დაფიქრებული ავყვები გულის ძგერასა, ხანა ვსასოებ, ხან ვტირი ჩვენი სამშობლოს წერასა. უნდა გავჭვრიტო მყობადი, თვალი მაწყდება ცქერასა. მაგრამ რა ვნახო? რა მოჰჩანს? ბედია გაუგებარი, ბრუნავს და ბრუნავს იმისა ბორბალი დაუდეგარი. წინ გადამშლია სამშობლოს ნამყო ფასდაუდებარი.
დაესხმის ვარსკვლავებია, სასიქადულო და სატრფო ის ჩვენი ქალ-ვაჟებია; რა საანდერძოდ ჰშვენიან ის ტურფა, ლამაზებია!
ვხედავ ცის კარის განხმასა, ხმა ტკბილი ხდება მაშინ-კი საშავბნელეთო საკრავსა, და სასოებით შევცქერი ჩვენის მომავლის ვარსკვლავსა.
ცვალებადობა ჟამისა, ვის გამოუცლავ სასმელი სიტკბოებათა ჯამისა. ნაღველი უკუნისაა, - სიამოვნება წამისა!
გაჰქრა ძვირფასი ჩრდილები, და მათ მაგივრად აფუვდა, ვით ჭია-მატლი, მღილები, მამულის მოღალატეთა, გონჯი, საელდო გრილები.
მოდის ჩვენს დასაწვავადა, ურიცხვი მხეცი, ნადირი მზაა ჩვენს შესაჭმელადა. აღარსად მოჰჩანს ბილიკიც გასაძრომ, გასავლელადა!
შემომაჯდება მხარზედა, და დარწმუნებით თავს მიქნევს, მიყეფს საზარელს ხმაზედა! ცას ზეით ჰწყდება ვარსკვლავი, ინთქმის უფსკრულში წამზედა, ხანჯლისკენ ხელი წამივა, აკანკალდება ტარზედა.
ნუ მივარდნილვართ ძილადა, სწავლა და ცოდნა, რაც სხვათა, ჩვენც გვინდა თავის წილადა, ნურც ყველაფერი წარსულის გვაჩნია თვალის ჩინადა.
უნდა ძალიან ფრთხილადა, თორე დავითის არ იყოს, გვარტყია ცეცხლის გენია, სპარს-ოსმალეთი, ურჯულო, წუნკალა რამოდენია... მათ კუჭი ჩვენკენ მოჰზიდავს, ლაშები დაუღრენია!
იმხნევოს ჭიანჭველამა. და წმინდა, ერთობის პირსა მხარი მოაბას ყველამა. თუ ითქმის, მხოლოდ მაშინ, რომ კიდეც იძახოს შველამა. თორემ ერთია შეგვჭამოს მგელმა, თუ ტურა-მელამა.
მივყვეთ ყველანი წინათა, გულზედ ხელების დაკრება უხდება ქალაჩუნათა... და უბრძოლველად ფარ-ხმალის ჩამოყრა მაჯლაჯუნათა.
წადით, გაიწით წინაო! ყოვლის შემძლებმა სურვილმა გაჰლეწოს ქვა და რკინაო, ეგები დღეის აღაპმა ხვალე ჰთქვას: „ჯვარი წინაო“. |


