|
მითომ შენი ხმა მეჩქროვა, დანახვა მომეწყურაო, როცა სხვა იყო, შენ არა, სიკვდილი მომესურვაო. მითომ სულ მიწა გამისქდა, ზედ ლოდი დამეხურაო.
განა ღამეა, დღე არი, წამიღო. აღარც საითა თავის ხსნის იმედი არი. ნეტავი გამაგებინა სად რა მიმიყვანს მძვინვარი!
დამნატრდა შენი ნახვაცა, შენი ხმის გაგონებაცა, ლხინად მიმაჩნავ კვნესაცა, მე შენთვის დაღონებაცა. ვაჰმე! დავწუხდი, ლამაზო, გულმა დაიწყო ვარმობა, ვეღარც მოვსულვარ და ვეღარც, გამიძლავ უნახაობა.
არ დაჰკიდება თავასა, არ მიგონება შორს შენთვის სხვას, გულის ნათესავასა? გზები მაქვს საგონებრისა, ოცნებით დაქარგულია, მალიმალ მომაგონდები, გამეფხლაკნება გულია. გამავალ, გამომავალსა თვალი თქვენკენა მრჩებაო, დაიცა, ჩემი ლამაზი ხომ არსად გამოჩნდებაო. |


