|
ცხოველ მზის სხივით დღისით გულს ითბობ, ღამით კი მთვარე ხვაშიადს განდობს, ნაძვნართა გროვა დარაჯად გიდგას, ჩანჩქარა წყლები ზღაპრებს გიამბობს.
ცისარტყელები ლამაზ რგოლს გავლებს, თოვლის ნაჭრები დაჰკერებია მიუწვდომელსა შენსა მწვერვალებს.
და გაელვარებს მრავალ ფერებად, ტყეში ნიავი ღამეებს ათევს, ქოჩორსა გიშლის და გეფერება.
ნისლით და ღრუბლით დაიბურება, ქრება მზის სხივი, თავსა ხრის მძიმედ, ადამიანთან ერთად ბუნება.
ამოსასვლელად მწვერვალი შენი, ჩემი სამშობლოს ნაგლეჯი რომ ხარ, იქნებ, ლამაზო, იმისთვის შვენი!
რომ მე არ ძალმიძს შენებრივ დგომა, ეგრე ამაყად, ეგრე უშიშრად, რომ არ გამღუნოს აროდეს დრომა.
რომ ლამაზი ხარ, მიუწდომელი, და კაცის ხარბი გულიც მას ეტრფის, სანამდის მას არ მისწვდება ხელი.
სხვები გეწვევა, შენ კვლავ იქნები, ათასი მეხიც თავზე დაგეცეს, თავმოუხრელად მედგრად იდგები!.. |


