კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 18:51

 

(„ამ ლექსში მიკოლა ბაჟანი იხსენებს „დავითიანის“ თარგმნის ერთ-ერთ ეპიზოდს მცხეთის შემოგარენში. მან ეს თარგმანი სიმონ ჩიქოვანთან ბანქოში წააგო. თავად ბაჟანის მონაყოლიდან ვიცი. მეგობარი, რომელმაც იგი აქ ჩამოიყვანა და მერე ჩამოაკითხა, სწორედ სიმონ ჩიქოვანია. დღევანდელ ქართულ მწერლობაში თუ გვეგულება „მოთამაშე“, რომელიც კლასიკოსის და არა საკუთარი ნაწერების თარგმნაზე დადებს ფსონს?“)

მთარგმნელი: რაულ ჩილაჩავა

 

მცხეთის მუქ-ლურჯი ფოთლოვანით დაყურსულ მთიდან,

კლდეთა, ნაპრალთა, ხეობათა გამოვლის მერე,

დაეშვა ნორჩი, საყვარელი ირემი მშვიდად

და ჩემს ეზოში შემოუძღვა სისხამის ფერებს.


მე პეშვით მარილს დავახვედრებ სიკეთის მაცნეს,

მივართმევ ხორბალს, დავუყვავებ, მივუალერსებ.

ვარდისფერ ენით ის ალოკავს ნამცეცა მარცვლებს

და გაუკრთება სიხარულის ცრემლი თვალებზე.


მე მისმა მოსვლამ მომახარა: ენთება დილა

ქედებს გადაღმა, ნათელხილვის ახლოა ჟამი.

ჩემს გრილ აივანს მან აახლა რიჟრაჟის ფთილა,

ხეთა სურნელი, ახალი დღის პირველი ჩქამი.


ლაღო ირემო, მე ნიადაგ ერთი სული მაქვს,

დღის დაბადების პირველ მოწმეს გიხილავ როდის.

მე ყოველ დილით მოუთმენლად ველი სულ იმას,

როცა ბაკუნით ამოირბენ აივანს ოდის.


მოდი, გახადე ეგ სენაკი ხალისით სავსე,

ღამის მღელვარე მდუმარების ჩახიე კალთა.

ხელს გადაგისვამ უხმოდ დახრილ ჯიღოსან თავზე,

ჩავხედავ სიღრმეს მოციმციმე, უზრუნველ თვალთა.


მასპინძლის მზერა შეერწყმება მზერას ცხოველის,

ენას გასაგებს გამონახავს ერთობა ჩვენი.

სიტყვაუთქმელად კვლავ გახდება ცხადი ყოველი,

კვლავ მოვიკითხავთ ჩვენ ერთმანეთს დუმილის ენით.


მივიწყებული ჰარმონია აღდგება კვალად,

დამიბრუნდება მე, ბედნიერს, ნადირის გეში

და მიმახვედრებს შემეცნების ფარული ძალა,

რა ხდება ირგვლივ - ქარაფებზე, ღელეში, ტყეში.


რა პირველქმნილი, რა საამო, რა უებარი

სურნელი ასდის იალაღებს, რაკრაკა რუებს!

ო, მთის რიჟრაჟო, სასწაულო გაუგებარო,

შენი სურნელი სიხარულის მსგავსად მაბრუებს.


ის მღელვარებას გაანელებს, გულს გაალაღებს,

დავთვრები მისით, ის შვებაა, საპყარსაც შველის.

დავეწაფები წყაროს, ქარებს, ცვრიან ბალახებს,

რომ გავისველო წყურვილისგან გამშრალი ყელი.


ელავს მდინარე, გამოცოცხლდა ბალახეული.

დაჰბერა სიომ, მთის ნიავით სუნთქავს ბუნება,

ნორჩი ირემი, ციცქნა რქებზე შუქდაფრქვეული,

მტკვრისპირა სახლის ზღურბლისაკენ მოეშურება.


ნაზო ცხოველო, უტყვო მოწმევ, თვალებწყლიანო,

ჩემი ფარული მწუხარების და სიმარტოვის!

შენ ცდილობ მუდამ განთიადი გამიმზიანო,

ახლაც, მჭმუნვარემ, მე შენ გარდა სხვას მივმართო ვის?


შენ მომიტანე რქებით მცხეთურ ცის ათინათი

და მე ვიხილე, ცისკრის ალმა როგორ იალა,

როგორ განიპო განფენილი ირგვლივ წყვდიადი

და უფსკრულებზე ისარივით გადისრიალა.


მე მუხლს მოვუყრი სხივს - ბებერი მზის მოტრფიალე,

ღვთისმოსავივით ყურს დავუგდებ მის ნაზ სალამურს,

და გავიგონებ, ოქროს სხივი როგორ წკრიალებს, -

ეს ლექსი რეკავს თუ ტალღებმა მითხრეს სალამი!


როგორც მინდია, ყოვლისმჭვრეტი და გულთმისანი,

ხეთა, ცხოველთა, მდინარეთა განვმარტავ ენას,

ცხადი გახდება ჩემთან შენი მოსვლის მიზანი,

შენი გულისთქმა უსიტყვოდაც მოსწვდება სმენას.


ჩავყვინთავ უცებ, შევერევი ტალღათა ლაჟვარდს,

ქართლის რიჟრაჟში მოციმციმე წვეთებს დავითვლი.

და მე გავიგებ, რასაც ბრძენი ხვდებოდა ვაჟა,

მას, რაც იცოდა რუსთაველმა, გრძნობდა დავითი.


ლექსის რიჟრაჟი. დიახ! ქართლის უჭკნობი სიყრმე.

მის წყაროთაგან უკვდავების ამოჩქეფს წყალი.

მე მარადისი, უჟანგავი ნათელი ვიხმე,

რათა მთებსა და ციხის გოდლებს შევავლო თვალი.


მე უკვდავების წყაროს წყალით ვბრუვდები, ვთვრები,

ციმციმებს იგი, თავანკარა, როგორც კურცხალი -

და ვგრძნობ, ივსება მოგზაურის ჭაბუკურ ვნებით

სული მწყურვალე, ბობოქარი და დაუმცხრალი.


მე წამოვდგები, კვლავ მოვუხმობ უმძაფრეს პწკარებს,

ძველ წიგნს გადავშლი მოცახცახე მთრთოლვარ თითებით,

დავითის სიზმრის სამყაროში შევაღებ კარებს,

მისი ცრემლებით მეც ვიგლოვებ, მეც ავტირდები.


შლეგი თერგივით მბორგავ სტროფებს ვიგრძნობ მე ახლა

და თვალს შევავლებ მგოსნის სატრფოს ნათელსახიანს,

კავკასიონის გოლგოთიდან რომ მოეახლა

და სიზმარშიაც მწუხარების ალში გახვია.


უკვე შუადღის წყალდიდობამ დატბორა ხენი,

კვლავ მთათა წიაღს დაუბრუნდა ჩემი ირემი.

მე კი კატრენებს ვრითმავ მართლაც უჩვევი თმენით,

ვშლი, ვხევ ნაწერებს, თითქოს მალე გადავირევი.


ვყვირი საკუთარ უმწეობით ცოფმორეული,

ვარ განწირული, ვერ მიწამლონ ვერარა წამლით.

დავითის ლექსის ცეცხლში იწვის ჩემი სხეული

და ცას შეერთვის კოცონიდან ასული კვამლი.


და ახლა, როცა ცალკერძ ეჭვით, ცალკერძ ნაღველით,

გათელილია ჩემი სიტყვა ოხერ-ტიალი,

აქამდის სადღაც მიმალული, დაუნახველი,

შეტოკდა ლანდი, ბალახების ისმა შრიალი.


ჩამომაკითხა მეგობარმა, მე მას ველოდი.

რომ მისი რჩევა მჭირდებოდა, თვითონ უგრძნია.

არც ტყეს, არც მანძილს და არც ბიბინს ლურჯთა მდელოთა

მის მისნურ მზერის დაბრმავება არ შეუძლია.

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen