|
"ჩემი ცოდვამც მისცემია ჩემს ამამთხრელს, ამამბზარავს." დ. გურამიშვილი
მქონდა უფლება... ახლა უკვე გარდასულ დროში იგულისხმება უნაზესი წამების წყება. არ არის სივრცე იმედისთვის, არ არის ნება წარვუძღვე ლაშქარს ლაშქრობებში დაფლეთილ დროშით.
მე ყველაფერი ახლა მინდა, ცოცხალვარ სანამ, - ზედაზნის კალთა, ლამისყანის მზისფერი ყანა და სისხლი ჩემი ამამთხრელის, ამამბზარავის.
ან რას მაუწყებს შორეული ექო ზარბაზნის? სევდამან ჩემმან დაუტევა სულის დარბაზნი, ვიცოდე მაინც თუ ოდესმე ვპოვებ ნათესავს.
შენ გეაჯები, შენ გენუკვი, შენ გევედრები!.. კიაფობს ხიბლი მიწიერი, ხმობენ ქედნები და ცის და მიწის გასაყართან ვდგავარ მაშვრალი. |


