|
იდუმალების სიმსუბუქე ჩემს ლექსს შერთვია, მწუხრის ჟამი და სიმფონია - ორივ ერთია. ჟამთასვლა თითქოს სიცოცხლისა დამთრგუნველია, ჩვენთან არიან მზის ჰანგები, ართუ გველიან. მარადისობა ვერ უღიმის უმეცრებასა, არც არაფერი ეშველება უეცრებასა. უმეცრებაა შენი დროის, ფიქრის კედელი, ჩვენი სიმღერა და ტირილი - ბაღი ედემის. სუყველაფერი ცისკენ მიფრენს, ვით იდილია, ძნელბედობა კი ვერ ებრძოდა თვით დიდ ილიას. სიმღერ-სიმღერით და ტირილით აღმართს ავივლი, მარადისობის წიაღში ვარ ერთი ყვავილი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


