|
(სამამულო ომში დაღუპულ გ.დუნდუას ხსოვნას)
მე ვხედავ შენი ჩუმი საფლავი, როგორ თანდათან იწევა დაბლა, მაგრამ დედაშენს მოაქვს ქვიშა შავი თავსაფრით და საფლავს ისევ უბრუნდება ძველი სიმაღლე.
და გაგჩენია ნაპრალი მკერდზე, ახლა აგვისტოს თვეა და ნაძვი შენს სასთუმალთან უწვიმოდ ვერ ძლებს.
სოფელში ისევ დარდობენ შენზე, და მოლაღურებს სიცილი შენი, როგორც ეჟვნები ჰკიდიათ ფრთებზე.
და მოაქვს სევდა გადამხმარ ველთა და დედას ესმის შენი ძახილი: „დედა, ჭიშკარი გამიღე, დედა!“
ლეღვებშიც სახლობს მარადი სევდა. |


