|
იმ დღეს კაფეში ვნახე მღვრიე თვალები ნაცრის და გულმოსული სახე მეტად უძლური კაცის.
პალმა, ვარდები რგული, რასაც ძლივსძლივად ითმენს გაცივებული გული.
გზებს მოგონებით ვრიყავ: წინათ სიკვდილით დასჯის წინააღმდეგი ვიყავ.
ყალბი პოეტის დგანდგარს უკვე დაღუპულს ვხედავ, ან - დასაღუპად დამდგარს. |


