|
მე ვდგევარ მთაში, ცივ ღრუბლებში თავაწეული, ია და ხავსი ჩავიქსოვე აწეწილ თმაში, და ზოგჯერ ქარი, ყაჩაღივით შემოსეული, დალეწავს ხეებს, ნადირების ნაკვალევს წაშლის.
დგანან ამაყნი მთიულურად და დიდებულად, მეც მომინდება, ბალახებში გავრიო თმები კუნძის კიდურზე თავმიდებულმა.
და თუ უეცრად ღამის ჩიტმა შეიფრთხიალოს, გამეღვიძება, ღამე ფშვინავს ჩაშავებული, ან ბუ მეძახის "იპოვეო, ადამიანო?"
ავასწრებ არწივს, გადავუვლი ხევებს ხმაურით და ქვაკაცასთან წყარო რომ ქუხს, მთების ანგალი, პირდასაბანად მე და ჯიხვი ერთად ჩავუვლით. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


