|
დამდგარან მთები დაღესტანისა, მხრებზე ნაბდები ხურავთ ლეკური. კასპიის ჩქერი მძივად აისხა, შემხვდა ნისლივით წარბებშეკრული.
აჭრელებული ფერადი მძივით. ფეხზე აცვია წინდა ლეკური და ველზე გარბის ნიავი სწრაფი.
ალყაში მიქცევს ხმა, ხმა მრისხანე: - ხომ გაქვს შემთხვევა, ხომ გაქვს შემთხვევა, ხერხი იხმარე, ძალა იხმარე!..
თორემ დაგტოვებს კვლავ თვალნაცრიანს. საქართველოში ლეკის ნაიბებს, განა ცოტანი გაუტაცნიათ?!
ცრემლი სდიოდათ: მთა-გორებს, ტყე-ველს, მათ ნაცრემლარზე გადახმა ია, შენც გაიტაცე, შენც დაატყვევე.
სადა მაქვს თავი ჩემს თავთან ბრძოლის?! ვით დავატყვევო ლაღი ნიავი?! რად შევუწყვიტო სურვილი ქროლვის?!
სანამდე მკერდში გული მეგულვის. კვლავ ჩამიქროლოს, სხვას მეტს რას მიზამს? ისევ დამტოვოს ახანძრებული.
ის ახალისებს ამ მთა-ბარს, ამ ტყეს, მე მინდა მალე მოვითქვა სული, გულს კი სწადია ქროლვაში აჰყვეს.
დამცქერის ზეცა წარბებშეკრული. მის გვერდით ყოფნა-თარეში მინდა, გაზაფხულივით არის შემკული.
აჭრელებული ფერადი ძაფით. აცვია ჭრელი წინდა ლეკური და ველზე გარბის ნიავი სწრაფი. |


