|
ბულბულის გალობა მესმა, არ მოშორდა ბაღის არეს, ტკბილი ენით მომატყუა და ჩამაგდო ცრემლსა მწარეს.
ღმერთი-რჯული შემომფიცა, ჩვენ ვერავინ ვერ გაგვყრისო - სიკვდილი და მარტო მიწა.
ჩემ კარებთან ცრემლი ღვარა, მთელი ქვეყნის სალოცავი მე თავდებად ჩამაბარა.
შენ მიზეზით გულს ქვა მედოს, მერე ღმერთმან გაარჩიოს ჩემი ცოდო ვალად გედოს“...
შევიყვარე სალოცავად, თურმე გველი ყოფილიყო და დამიწყო კბენა ავად.
ისე თვითონ გაიხაროს, იეთიმ-გურჯის კალამს ვეტყვი - წყევლა-კრულვა მიაყაროს... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


