|
ვუძღვნი ისტორიკოს ეზოვს
სასწორ-საზომით მოარულს, უმადურს, გაუტანელსა, რა უნდა უთხრას ქართველმა შემოხიზნულსა ვანელსა?!
მშიერ-მწყურვალი, შიშველი, და საწყლად, ქრისტეს სახელით გამოუშვირა მას ხელი,
სამშობლო, სახლი-კარიო!.. გზა აღარა მაქვს შენს იქით… აღარც თავშესაფარიო.
ვერც გაგიბედავ ძმობასო!.. შენ მიპატრონე! მეც ნაცვლად გაგიწევ ნამდვილ ყმობასო!“
გულს მიკლავს შენი კვნესაო! ყმობა-მონობა ქრისტეს სძულს! მან ძმობა დაგვიწესაო!
თვით ქრისტეს მოციქულიო? და ქრისტეს ტახტი-ტაძარი - მასპინძლის წმინდა გულიო?!
შემოდი მზაზე წევრადო!.. შენი სტუმრობა და ძმობა არ დამიჯდება ბევრადო“.
მასპინძელს ჩაესახლკარა, მაგრამ რომ სული მოიდგა, სტუმრობა აღარ იკმარა;
ეს ჩემი იყო ყველაო! მათხოვრად როდის მოვსულვარ? ან როდის გთხოვე შველაო?
შენ ვერც-კი გიცნობ: ვინ ხარო! არც წარსული გაქვს, არც აწმყო, რომ მომავალით იხარო!
შენივე ქვეყნის შვილიო!.. ჩემს ოქრო-ვერცხლში ჩამჯდარი… ჩემგანვე გაჭედილიო!!
აქცია… ასიგნაციო! შენ ღერიბი ხარ!.. მომშორდი! არ გესმის? „ასი გნაციო!“ |
| პოეზიის გვერდი • • • |


