|
მე ხუთ ათეულ წელიწადს გავცდი, შენ დაეუფლე წელიწადს სამოცს. ჩვენ კიდევ ვუმღერთ ახალის განცდით დიად სამშობლოს - ტკბილსა და ამოს.
ჩვენს გულში იდეო მტრის მჭრელი ტყვია. ვიბრძოდით კალმით, ვიბრძოდით ლექსით, სიტყვა ხურჯინში არ ჩაგვიწყვია!
გადმოელახა ჩვენი მთა-ბარი, - შენი ნაწერი ამას ამბობდა: "არ შემოუშვა, დასცხე, დაჰკარი!"
ასე გულწრფელად უვლი, გუშაგობ, ჩვენო პოეტო, უნარნარესო, ნამუსიანი ხალხის მუშაკო!
ორივეს გვქონდა ტუჩზე ხავერდი, ეხლა გვამშვენებს თოვლის ეკლები - შემომაბერდი... შემომაბერდი...
წინაპართ მცნებას მივდიოთ მტკიცედ: ერთი გული გვაქვს და ეს ნაწილიც ხალხის სამსახურს ერთგულად მივცეთ. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


