|
ტყიდან მოისმის რაკუნი ნაჯახის - ხეზე დაკრულის. იქნებ ბერმუხას, ტყის პირად რომ არი გადაზნექილი, გულ-მკერდს უსინჯავს კოდალა, როგორც ავადმყოფს ექიმი?
თან ახარბებდა ჩიტუნებს, გაფრინდებოდა ლეწმებთან, ესტუმრებოდა ზვინულებს, ერთს ტალახს გამოართმევდა, მეორეს - თივის ბულულებს.
ბარით, თოხით და წერაქვით, ტრაქტორმა შემოახია მიწას ბალახის პერანგი, რა კარგი სანახავია მიწა გულისპირშეხსნილი, ხნულის შავ-შავი ბწკარები წაიკითხება ლექსივით.
ნაჯახის - ხეზე დაკრულის, ჰოდა, ბერმუხას, ტყისპირად რომ არი გადაზნექილი, გულ-მკერდს უსინჯავს კოდალა, როგორც ავადმყოფს ექიმი.... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


