|
თმა-ხუჭუჭი ყრმა ამური ოლიმპზედა მარტო რბოდა, შემოქმედის შვილდ-ისარსა ისროდა და შვებით თრთოდა, სათნოება ზეციური მის თვალებში შუქათ კრთოდა, სიყვარული მოსიკობდა, სიცოცხლისა ქარი ჰქროდა!..
ბუჩქებიდან მოისმოდა ბულბულისა სტვენა ტკბილი; არცა იყო მწუხარება, არცა ტანჯვა და სიკვდილი, და სრულ-ყოფით ნეტარებდა ზეცის არსი, მიწის შვილი.
ყელ-ყირმიზი, ბაგე-ლალი, ტან-წერწეტი და მკერდ-ბროლი, დაეძებდა საყვარელსა, სიყვარულით ანათრთოლი, - აღტყინებულ ვნების ჟინით ცახცახებდა, ვით ფოთოლი.
სათნოებით თვალ-აღვსილი, ცელქი, როგორც მთის ანკარა, ხმა გაკმიდა, იქვე ახლო მწვანე ტევრსა მიეფარა, - „ამურ!“ ტკბილად შესძახა მას, როცა ახლო, მიეპარა.
არ იცოდა ვინ უხმობდა, არ იცოდა, რა ეგონა, მაგრამ ამ დროს მკლავ გაშლილი მას ვენერა ჩაეკონა და დაჰფარა მწველ კოცნითა ხორც-შესხმული ვარდის კონა.
ქალმა ისევ ჩაიხვია აბრეშუმი დალალებში; აპოლლონმა სიმთა ჩამოჰკრა, რომ დაათროს ციურ ხმებში და ბულბულიც ტკბილ ვნებითა აგალობდა კვლავ ბუჩქებში.
ვენერა-კი ცრემლ-მორევით სათუთ ფერხთ ქვეშ დაუვარდა; ეტყოდა თუ: ბავშვობითვე მას ეტრფოდა, მას უარდა, სიცოცხლესაც მასთან დალევს, რა-კი ხელში ჩაუვარდა.
„მე, ამურო, მზის შვილი ვარ, შენს საცოლოდ მოფრენილი!“ „მე ტყვეობას ვერ ავიტან, თავისუფლად მოვლენილი!..“ „რად? ჰა ჩემი ტურფა ტანი, ხვევნა, მღერა მოხდენილი!..“
მაგრამ ქალი არ ჩაეკრა, ყელზე ყელით გარდაეწნა, ხან ჩასცქერის მას თვალებში, ხან ირხევა, როგორც ძეწნა, მაგრამ ამურს არა ესმის - არცა ცრემლი, არცა ხვეწნა.
ხედავ: შენთვის ციმციმებენ ჩემი მზე და ჩემი მთვარე, სხვა ყოველი დამავიწყდა, სხვას ყოველსა გავეყარე, და შენ გპოვე საყვარელო, შენს ყოფნაში დავემყარე!“
ვენერა მით აცახცახდა, დაბნედილი იშვერს ხელსა: „ამურ! აჰა, შველს შეხედე, იმათ ხვევნას სანატრელსა, და ჩვენც ასე... ასე გრძნობით... ტანი-ტანს და ყელი-ყელსა!..“
ჩაეხვია, ჩაეკონა, მიილულა ტკბილ ნებითა, და დაეშვა იგი მოლზე... და დაეგო ქვეშ თმებითა... ირგვლივ არე მუსიკობდა, მუსიკობდა ცის ხმებითა!
მყის დაუსხლტა, მიატოვა დედამიწის ტყე-ნაპრალი, და მას შემდეგ ვენერასა არ მოუკრავს მისთვის თვალი... და მას შემდეგ სიყვარულსა მუდამ ეძებს, ეძებს ქალი!.. |


