|
სიყვარულის მგოსანო, კურთხეულო ზენითა, ჯადოსნობის სმენითა, გამაგონე შენი ხმა მაგ მოშაქრულ ენითა და წარიღე გულის - თქმა შორს... შორს აღმაფრენითა!
საესავო სულისა, მეც შენებრ მწვავს სახმილი, სევდა სიყვარულისა; მაგრამ ვინ განმიკურნოს მე, იარა წყლულისა, შვება ვინ დამიბრუნოს, სიყრმის გაზაფხულისა?
ამუსიკებ ენასა, სანეტარო ჰანგებით, ჰხიბლავ არსთა სმენასა მეც მასწავლე, რომ სულით, შევუერთდე ზენასა, მღერით გავყვე - გამოვყვე, ცრუ საწუთროს დენასა!
სიცოცხლე ერთგვარია: ხორცსა ჰკლავს მიწის სენი, სული - ცას აბარია; მაგრამ შენი სოფელი უდარდელი, წყნარია, ჩემი - ცეცხლის მშობელი და, ვით ელვა, ჩქარია!
ცვლა დღისა და ღამისა, სიყვარული ტკბილ - მწარე, ტკბობა ყოველ წამისა; საყვარელთან ლაღობა, ჩქერა ვნების ნამისა, გრძნობის ხმათა გალობა, სიცელქე სიამისა... სიზმარივით მიფრინავს მაშინ ეტლი ჟამისა!
როცა შენი ხმა წყნარი, კვნესის ამ ჩემს ფიქრებში, ზეციური, ნარნარი, - თვალთ წინ მიდგება სახე სიყვარულის, დამწვარი: არ თავდება სამოთხე, არ სჩანს კიდე - საზღვარი.
სულს სიამით ავაფრენ, სათნოებას დავიცავ, სიმართლესა აღვადგენ და ტკბილ სიცოცხლის ხმასა, კიდით - კიდეს მოვაფენ... მაშინ მთელ ქვეყანასა შენზე უკეთ მოვალხენ!
მაგრამ ტყვე ვარ სოფლისა: არც სიყვარულის ფიცი, არც ალერსი მშობლისა, აქ ბატონობს სურვილი, ყველა ყრუ და ოხრისა და მით შრება წყურვილი, ზეცის მუშის ოფლისა!..
კურთხეულო ზენითა, - მოძმე, ერთად ვიმღეროთ, ერთი ხმით და ენითა: სანეტარო ჰანგები ხალხს ვასმინოთ სტვენითა, გავუქარვოთ დარდები, აღვამაღლოთ სმენითა და დროს გავყვეთ გალობით შორს... შორს აღმაფრენითა! |


