|
შენ დაგეხუჭა უტურფესი თვალები წყნარად... ქვეყნის დაქცევად მიიჩნიეს ეს მიძინება: ხალხის ტირილი, პიტიახშის აქვითინება მტკვრის ხეობაში იშლებოდა გულსაკლავ ზარად.
თან ჩაგატანეს - მბრძანებელმა ასე ინება. უსაზღვრო იყო დამკრძალავთა გულმოდგინება, რომ შენ უხრწნელად წოლილიყავ კუბოში მარად.
ვაგლახ! მასშიც კი შეპარულა ჟამთასვლის ქარი - არ დარჩენილა შენი სახის არც ნატამალი.
ზედაზნისა და არმაზის მთებს უცვლელი სხივით კვლავ მიესალმა, ათასწლობით ბნელში ნამალი. |


