|
შემოვა ბინდი ღია სარკმელში, მთაზე ჩაჰქრება მზის ბაირაღი. მოგონებათა ცისფერ სარკეში აშრიალდება სასახლის ბაღი.
ცრემლის წვიმებით დანაძველები: იისფერ შუქზე თეთრ ყვავილებში იელვებს ქალის თეთრი ხელები.
ჩუმი კანკალით მოწყდება ღერო, და თეთრი ქალი აუზთან მოვა, რომ სიყვარული მეც დავიჯერო.
და დაეცემა ბაგეზე შხამი. გაჰქრება უცებ ტკბილი სიზმარი. და ატირდება თვალებში ღამე...
იურვებს მწარედ სული მტკივანი. და მიმავალი ქალის ქუსლებით ახმაურდება შორს ხეივანი. |


