|
იქნებ გაბზარა სული ყინულმა და ძირს დაცვივდა ვარდის ფოთლებად. და შენ ვერ დახვდი თვალახილული ამ წვას, ამ წუთით ალის მოდებას.
კაცის სიცოცხლე ასე სრულდება: ხან სწორად, ხანაც ზიგზაგით მიდის, მიდის… და მერე არ გვიბრუნდება.
ზედ იჭვის ძაფი აღარ გაგებას. ასეა, ზოგი გილხენს, გაგიგებს, ზოგს ჩვევადა აქვს სხვების ძაგება.
გაგრიყა, მანაც არ გაგიტანა… გულს ნუ გაიტეხ… გულიანები თვით დაუძლეველთ ძლევენ ტიტანებს
და ჩვენი ფიქრიც მიყვება იმ მზეს. და ყველაფერი მზეში ირწევა და ყველაფერი მზის თვალით გვიმზერს.
და ყველაფერი თავის გზით მიდის! ჩვენ კი ჩვენი გზით მივყვებით ხომალდს მზისკენ გადებულ ვარსკვლავთა ხიდით. |


