|
კალეიდოსკოპი
ვიწრო ქუჩაზე, საოცნებო ქალაქის ქარში უცხო სიზმარი აყვავდება, ერთელ ნანახი. იქნება მკრთალი, მაგრამ ცხადი ყოველი სახე... ეს შენ ხარ მზეო, რომ ალურობ ნისლის ნაცარში!
ო, ვინ გაიგოს ვინაობა უეცარ ხმების! და სხვანაირობს ყოველივე, რაც იყო წინეთ: სიზმრების შემდეგ დადგა წუთი გამოფხიზლების.
არღანის მღერა საცეკვავო ლაღი იქნება, უთვალავ ბრბოში ფანდურები, მასკები ბევრი, და კაფეებში, მაგიდებზე, კატების კრება.
შენ მწარე ცრემლით აგატირებს საერთო გლოვა, და იხარხარებ, ვით ბორბლების ხმობა ჯიუტი, და შენს გარშემო ავ ჭინკების იხტუნებს გროვა.
ქუჩის ქორწილი! საზეიმო კვამლისფერ ხმაზე დედაკაცები საშინელის ნიშნათ დარდების ავადმყოფ ბავშებს მოათრევენ ზეიმობაზე.
თეთრ მუწუკებით მოვერცხლილი ექნებათ წარბი. სიმყრალის სუნში, ასეთია ბრმა სიყვარული, ცეკვავს ყოველი, ცას აფეთქებს, ველურობს, დარბის,
ვით გაღვიძება - გაგრძელება ძველი ზმანების. სამარადისო კულისებში, როგორც სურვილი: ბალახის, ტყისა, და ფუტკრების მთვრალ ხმოვანების. |


