|
მკერდზე, რამდენი მოგსდევს იარა, რამდენი ლოდი გაგიცვეთია, ამ მთებს, რომ ნამავს ცვარი კი არა, მაგ შენი ლაღი ტალღის წვეთია.
სიდიადემდე მთებმა აგწიეს. კლდეთა ნაჟონი ამდენი ცრემლით ფაფარაყრილი მერნად გაქციეს.
მაინც გმირები გრძნობენ შენს სუნთქვას და ტკივილამდე დღემდის გაისმის ის, რაც გულმოკლულ ილიას უთქვამს.
შენი მჩქეფარე წყალი დალია და დღეს, რომ მზეა, სხივებკაშკაშა, იმ სიყვარულის ნაღვერდალია.
და შენი ტალღაც მისთვის გუგუნებს; კავკასიონის გამოგყვა ეშხი, ძალა შემატე ამ საუკუნეს.
უფრო ძლიერად დასჭექე, თერგო, ვისაც უყვარდი და ვინც გიყვარდა, მას ბედად დაფნის გვირგვინი ერგო. |


