|
მივდივარ, მომდევს ფეხდაფეხ ქარი, სახეში მახლის ოქროსფერ ფურცლებს, ამ ბნელ ღამეში მეცვალა მხარი და შენს ქუჩაზე აღმოვჩნდი უცებ.
ხე იძარცვება, კვნესის, ვალალებს: ვუცქერ შენს სარკმელს და მიხარია, ვნატრობ შენს თვალებს და შენს დალალებს.
ლექსი ქარს მიაქვს და იკარგება; ზეცა, მღელვარე ზღვას რომ ედრება მალე ღრუბლებით დაიქარგება.
შეეხიზნება ცრემლიან ღრუბელს, და შენზე ფიქრში ქარი მშფოთვარე ყვითელ ფოთლებით ამივსებს უბეს.
ცაში ვარსკვლავი აღარ კიაფობს და შენს სახლის წინ დილის რიჟრაჟი შენს შავ თვალებზე ზღაპარს მიამბობს. |


