|
დამჭკნარა ჩემი ოცნების ვარდი, აღარ მეძახის სურვილი ზღვასთან. მე მომეჩვენა, ბუნების, მადლი მზემ შეიწოვა და ამოქარგა.
აღარ დუღს სისხლი - ტალღა ძლიერი, დრომ მიმიქნია მრისხანედ შოლტი, ეჭვი აღარ მკბენს ვით მორიელი.
შენთვის დაკრეფილ მაისის ვარდებს, და აღარ მეწვის ძველი იარა, დამცხრალა ვნებით მშიერი ბაგე.
დაეშვა ჩემი დღეების ფარდა, ზაფხულმა უკვე დაკარგა სითბო და შემოდგომის ქარი ქრის კართან. |


