|
იღლებოდა გული ძგერით, ტვინს მიფშვნიდა შთაგონება. ლექსს ვწერდი და ბედი ჩემი შავ კამათელს აგორებდა.
რაც მზემ თვალი ამარიდა, მისი თბილი ნაფლეთები ძლივს ამომაქვს სამარიდან.
ქარები და ხრავენ ტოტებს, მე კი ღამის ჩრდილებიან დერეფნებში დავაბოტებ... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


