|
გამომეცვალა ლაღი ბუნება, დავალ მეტროში, როგორც თხუნელა, მზეს ვემალები, მზეს ვენანები, არ ვემეტები გასახუნებლად.
მოაწყდებიან მომდგარ ვაგონებს, ისე შეგრჩება ფეხი ნატკენი, ბოდიშს არავინ არ გაგაგონებს;
ჰგვანან უნიჭო მხატვრის ნახატებს, ჩემს წინ დამდგარა, ვიღაც უცნობი, და მზესუმზირის ჭამას მახარბებს.
ხელში წიგნი რომ აუტაცია, ისე კითხულობს პუშკინის ფურცლებს, როგორც გაზეთის უნდილ სტატიას;
საგულეს უნდა გედოს ქვაგული, რამდენ მომაკვდავს იტევს ხახაში, ეს ბაყბაყდევის გამოქვაბული.
სიყვარულს ჩათვლის ჭორად მოგონილს, ღიმილს არავინ შემოგთავაზებს, წესი ყოფილა თურმე როგორი.
დავალ მეტროში, როგორც თხუნელა, მზეს ვემალები, მზეს ვენანები, არ ვემეტები გასახუნებლად. |


