|
ზედ გულზე მადევს ეგ თბილი ხელი, მოვდივარ, ვიცი, შენც გენატრები, მოასკდებიან ღობეებს წნელის ვარდისფერკაბა დები - ატმები.
ისე მაბრუებს სურნელი ბელტის, გადახეულა თოვლის საყელო და აპრილს იის მოუჩანს კერტი.
თავქვეშ გავიფენ ბალახს ჭილოფად და მოკისკისე სალამურივით შვიდგან გავიხსნი გულზე ჭრილობას.
აქედან ვიცი, რასაც მიპირებ, - თუ მომკლავ, ალბათ, შემოდგომისას და ხეთა ყვითელ ფოთლით მიტირებ.
ბევრჯერ ამინთებ კოცონებს სულში და პეშვით ხორბლის საკმეველს გიკმევ პაპის კვალდაკვალ ჩამდგარი ხნულში. |


