|
ქარს ეფარები, ვერავინ გხედავს, სივრცეებს ნუღარ მიაცივდები. აჰყევ იმ მთების ვიწრო ხერხემალს და წუთისოფელს გადასცილდები...
საკუთარ თვალებს ნუღარ ენდობი. იქ ლურჯი ღამე სტვენით დაგსეტყვავს, იქ ფოთლებს ქარში მოაგონდები...
კუბოებს ქვები ნელა ასწევენ... მთვარე ბუხართან ყრუდ ჩაიწვება და პანაშვიდი ჩადგება მწვანედ.
სინათლეს მაინც ვეღარსად სწვდები. აჰყევ, არ დასძრა არსად კრინტი ხმა წუთისოფელს გადასცილდები. |


