|
აღიღინებს ურიცხვ ბორბალს ყაჭ-ნამქერის ოქროს ჩქერი, მასრის მწკრივი რიტმში ბორგავს, დაზგის მწკრივი რიტმში მღერის.
ბროლის ყუნწში სცრის და ავდრობს, საქსოვ ყდაზე გაიჭიმა მარდი მაქოს სანავარდოდ.
დალ-ალების ნაირ წყებას, თავმოხდილი ჭურებია, ჟრიამული ცასა სწვდება,
ტაშ-დაირის გამალებით, სწრაფ როკვაში ჩამოშლილან ნამალევი დალალები.
იქვე მაქო დასრიალებს, კვიმატ შაირს მისცა ბანი და სიცილით ხოცავს ქალებს:
თქვენი ლხენა თან დამაქო, ვიწვი, გოგოვ. შუქურმაქო, რა ლამაზი თმები გაქო!
აღარავინ იგერიებს, ალს დალალში ჩაეკვრება, ქოჩორს უგრეხს მკვირცხლ ფერიებს.
თან უხლართავს ისეთ მახეს, რომ ბაჯაღლო ნაწნავები მკვრივ ქსოვილად აცახცახდეს.
უთვალავი დაზგის გული და ჩაბეჭა ოქროს-თმება ჩარჩოებში გათანგული.
საკაბე და სამანდილე, ქობას ირთავს სხივთა შუბით, გადაიბნევს ფერად ღილებს.
ჩაიკეცა ჟრჟოლით ნაზმა, გულს უჩრქოლავს ნდომა ჩუმი ჩემს სამშობლოს მოსაკაზმად:
თაფლი სწვეთა სავსე ფიჭას, იქ მარწყვია გასრესილი - ირემმა რომ დააბიჯა....
გადისერავს სიგრძე-განებს, ხან მოხდენილ ნახაზებით ქართულ მ-ანებს მიამგვანებს.
საზეიმოდ გული ერჩის, შრომის ხვავს და შუქთა რუებს ვეღარ იტევს ხალვათ მკერდში.
უთვალავი მუშის წყება, სალუქ ქსოვილს თავზე ადგას, მშობელივით გარს ევლება:
თან გაატანს ნატვრის ხვითოს, - სიხარულით ნაქსოვია სიხარულში გაიცვითოს!.. |


