|
დღე ეუბნება ფერადი გემის სილუეტს ზღვაზე: განა მე მსურდა ცხოვრების ჩემის მოწყობა ასე?
ხარ ბედნიერი, მძაფრი ქარიშხლის ტალღების ცემით ხარ შენ ძლიერი.
შენი დიდება, არა ჭაობში, არამედ ზღვაში ჩაეკიდება.
მაცდური ფიცის - მე - უფერული დღე ვარ ევროპის, შენ კი... ვინ იცის?! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


