|
ბენუარიდან ხედავდა თვალი, რა საუცხოვო იყო მედეა. ისეა თითქო დაღლილი თვალი, შენი ალერსის მოიმედეა.
ხეტიალობდა სულის ჩრდილები - გამოსვლა იყო - მქუხარე ტაში, ფარდა - ცრემლები და ყვავილები.
ეტლმა მადათოვს გაგვანაპირა, სახეში გვცემდა ნიავის ტბორი და წისქვილებში იბრძოდა მტკვარი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


