|
მარტო დავდივარ და ვსტირი, ჩემს უბედობას ტიალსა, ფიქრი და გრძნობა გადაჰყვა, უკუღმართ სოფლის ტრიალსა.
ცხოვრების დუხჭირ ზრიალსა, გულს ნაღველ-ცრემლად ვაყოლებ სევდიან ჩანგის წკრიალსა.
ყოველგან მოთქმა-ზარია, ბუნების ტურფა მდელოზე სისხლის ღვარს მოუარია.
სიცოცხლე შესაზარია, სიმართლის საკურთხეველზე ბოროტსა გაუხარია.
სად ვპოვო შვება სულისა? ყველას მახვილი უპყრია, - დამცველი მეფე-ფულისა.
ნისლია აღსასრულისა - არ იქნა არ აყვავილდა ცხოვრება დაჩაგრულისა! |


